37 - المؤمن وجود مقدّسش مصدر امن و امان در ظاهر و باطن آفرينش است . اوست كه تمام طرق منتهى به امن و امان را به روى موجودات عالم باز كرده و اسباب و علل به چنگ آوردن امنيّت را در اختيار موجودات زنده قرار داده است . امن و امان در دنيا از آفات و امراض و مهالك ، و امن و امان در آخرت از عذاب و نقمات جز از طريق آن حضرت ميسّر نيست . چنان كه در قرآن مجيد به كرّات اشاره فرموده : علّت امنيّت انسان از عذاب و نقمت آخرت ، ايمان به حق و عمل صالح است ؛ ايمان و عمل صالحى كه در دنيا هم براى خانواده‌ها و اجتماع ايجاد امن و امان مىكند . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : الْمُؤمِنُ مَنِ ائْتَمَنَهُ النَّاسُ عَلى أمْوالِهِمْ وَأنْفُسِهِمْ . « 1 » مؤمن كسى است كه مردم وى را در اموال و جانشان امين بدانند و از جانب وى احساس امنيّت كنند . آرى ، نصيب عبد از مفهوم اين حقيقت بايد آن چنان باشد كه تمام مؤمنان و مسلمانان و مردم از وى در امان باشند و بلكه در هر خطر و خوفى براى نجات از بلا و ضرر به وى تكيه كنند و در دفع مهالك نفسى و دينى و دنيائى از همّت و اراده و كمك او بهره جويند . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : سُمِّىَ الْبارى عَزَّوَجَلَّ مُؤمِناً لِأنَّهُ يُؤْمِنُ مِنْ عَذابِهِ مَنْ أطاعَهُ ، وَ سُمِّىَ الْعَبْدُ

--> ( 1 ) - علم اليقين : 1 / 112 ؛ بحار الأنوار : 72 / 51 ، باب 42 ، حديث 3 ؛ معانى الاخبار : 239 ، حديث 1 .